27 - 11 - 2019

Zo vader, zo dochter

John en Vicky Hendriks werken beiden voor de chemische industrie

 

“Ik ben er heel erg trots op dat Vicky voor de chemische industrie werkt”, zegt John Hendriks. Hij heeft daar zelf de hand in gehad, want hij was het die haar ooit wees op de stageplek bij zijn werkgever SABIC in Bergen op Zoom toen zij hbo communicatie deed in Vlissingen. Zij wilde liever iets in de culturele sector, maar pa zag daar weinig carrièrekansen en adviseerde dringend de chemie, die meer doorgroeimogelijkheden bood. Met gemengde gevoelens ging ze op gesprek bij de communicatiemanager van SABIC. “Ik dacht: die sector past helemaal niet bij mij. En ik wilde niet werken waar mijn vader werkt.” Toch pakte het gesprek zo positief uit dat ze voor haar meewerkstage SABIC koos. “Ik heb er een heel leuke tijd gehad, heb er onder andere een spreekbeurtkoffer over SABIC en plastic ontwikkeld voor kinderen van medewerkers.”

 

Pa begon zijn carrière als electrical engineer bij Dow en stapte later over naar General Electric Plastics in Bergen op Zoom, dat in 2007 werd overgenomen door SABIC. Hij was onder meer betrokken bij de bouw van de PPE-fabriek in 1985. In 2013 besloot SABIC de fabriek vanwege dalende vraag naar PPE te sluiten en hij begon alvast met de voorbereidingen voor de sloop. In 2015 ging hij met pensioen, met de afspraak dat als de sloop daadwerkelijk doorging ze op hem konden rekenen. In 2017 werd hij inderdaad gebeld. Niet voor de sloop, maar om de mogelijkheden voor een herstart te onderzoeken, want de vraag naar PPE nam weer toe. De goede staat van de installatie deed SABIC kiezen voor herstart in plaats van nieuwbouw, en daar is Hendriks nu als constructiemanager fulltime mee bezig.

 

 

 

 

 

 

 

 


John en Vicky Hendriks
Foto: Nick Franken

Zijn dochter omschrijft hij als “leergierig en niet bang om ergens in te stappen. Daarin lijkt ze op mij.” Ze bleef na haar meewerkstage 2 dagen per week voor SABIC werken en deed er ook haar afstudeerstage, een onderzoek naar imago en identiteit. Vervolgens ging ze strategische communicatiewetenschappen studeren in Antwerpen en werkte in het begin nog twee dagen bij SABIC. “Ik heb er heel veel kansen gekregen om mezelf te ontwikkelen.” Dat ze ‘de dochter van’ was, was geen voordeel. “Ik had het gevoel dat ik me daardoor juist extra moest bewijzen.”

 

Daarna verhuisde ze naar Den Haag en werd communicatieadviseur bij een zorgorganisatie. “Ik dacht dat ik klaar was met de chemie. Maar toen begon ik de chemie pas echt goed te waarderen. Het is zo’n belangrijke sector om voor te werken. Je staat er aan de basis van de economie.” Toen ze 4 jaar geleden de vacature van de VNCI zag, twijfelde ze geen moment. Sinds kort is ze er behalve communicatieadviseur ook woordvoerder. Ze voelt zich trots als ze over een fabrieksterrein loopt. “Ik vind het mooi om te zien dat de mensen zo gepassioneerd zijn en staan voor hun producten. En ik weet dat mijn werk echt impact heeft. Het is geen makkelijke sector, maar dat maakt het juist uitdagend.”

 

Van haar vader heeft ze meegekregen dat je met hard werken alles kan bereiken. “Ik kreeg op de basisschool een mavo/havo-advies en eindigde door discipline toch op de universiteit. Dat heb ik van mijn vader.” Haar grote wens is om meer vrouwen enthousiast te krijgen voor een carrière in de chemie. 


Lees meer over dit onderwerp via de tag(s):
Chemie Magazine

Onderdeel van dossier(s):